چند روز پیش عزیز دیگری به بنده افتخار داد و به دفتر کارم آمد پس از سلام و احوالپرسی گفت : مهندس جان شما که دست به قلمتان خوب است مقاله ای هم راجع به نبودن امکانات رفاهی در عسلویه بنویسید . بنده در سال هشتاد و هفت مقاله ای تحت عنوان فقیر ترین و ثروتمندترین  شهر دنیا عسلویه ، نوشتم و تا اندازه ای مشکلات شهر عسلویه را در ذهن خواننده به تصویر کشیدم . اکنون تصمیم دارم مطلب را کمی بازتر کنم و بی مقدمه سراغ اصل مطلب می روم اشتباهی که مسئولین اسبق فازهای گازی و پتروشیمی در آن زمان انجام داده اند . این است که باید متوجه می بودند وقتی قرار است چند هزار پرسنل چه رسمی و چه قراردادی در منطقه عسلویه بکار گرفته شوند . در مرحله اول باید برای اسکان نفرات وامکانات رفاهی آنها مانند ساخت چند پارک ، حداقل ساخت یک سینما ، احداث چند بازار ارزاق و پوشاک ، ساخت بیمارستان با تمام امکانات و ساخت حداقل دو سالن ورزشی چند منظوره فکر اساسی می شد بعد به احداث این طرحها می پرداختند . در نتیجه به دلیل اینکه در آن زمان ابتدا نصب طرحها تقریبا هم زمان با هم شروع شده و بعد به فکر اسکان پرسنل افتاده اند خیلی از مسائل از قلم افتاده است . بطور مثال نه در شهرک پردیس جم سیستم لوله کشی گاز شهری اجرا شده و نه در خود منطقه عسلویه و ساکنین هنوز باید بارسنگین کپسولهای گاز را به دوش بکشند . متاسفانه شهرداری منطقه عسلویه هم عملکرد ضعیفی در پرونده خود دارد در صورتیکه با داشتن ساحل زیبائی همچون عسلویه انتظار می رفت که در امتداد ساحل بصورت یک نوار سبز بزرگ سراسر ساحل را گیاهان بومی می کاشتند که ثمره این کار را می توانسیم آلان شاهد باشیم که متاسفانه فقط باید حسرت آن را بخوریم . یکی دیگر از مشکلات شهرک پردیس جم و عسلویه نداشتن آب لوله کشی قابل شرب است که واقعا مشکلات زیادی را برای ساکنین به ارمغان آورده است یعنی اینکه باید تانکر آب آشامیدنی را خریداری کنند و سپس در مخزن داخل محل سکونتشان تخلیه کنند که از نظر بهداشتی صحیح نیست . حقیر از تمام مسئولین دست اندرکار مجتمع فاز گازی و پتروشیمی استدعا دارم تا آنجا که امکاناتشان اجازه می دهد با شهرداری محترم عسلویه و جم همکاری نمایند تا این مشکلات در آینده ای نه چنان دور مرتفع گردد . مشکل دیگری که همکاران ساکن عسلویه و شهرک پردیس جم با آن مواجه هستند این است که بخاطر شرایط جوی خاص این منطقه در طول سال شاید بتوان از دو ماه آن را از طبیعت موجود این منطقه استفاده نمود . اما ده ماه دیگر از سال بخاطر شرایط نامناسب جوی امکان استفاده از طبیعت این ناحیه عملا غیر ممکن است و برای خانمهای خانه دار بسیار مشکل است چون دائما باید در منزل باشند . بطور مثال غذا پختن حداکثر یک تا دوساعت وقت آنها را می گیرد و اگر برنامه ای برای بقیه ساعات روز تدوین نشود پس از مدتی از نظر روحی و روانی خانمها را با مشکل مواجه خواهد کرد . بعضی از خانواده ها باید حداقل ده سال از عمر خود را در این منطقه بگذرانند پس مسئولین امر باید برای این خانواده ها طوری برنامه ریزی کنند که هیچگونه آسیبی به این خانواده ها وارد نشود . منظور این است که با برگزاری کلاسهای آموزشی و ورزشی و همچنین برگزاری تورهای سیاحتی کوتاه مدت برای خانمهای خانه دار می توان از بروز خیلی ازمشکلات جلوگیری نمود امیدواریم که مسئولین منطقه به این نکات توجه فرمایند انشالله .